Weegschaal en Weegschaal: twee mensen die op elkaar wachten

Twee Weegschalen op een stoep, twintig minuten voor het eten, en nog altijd geen restaurant gekozen.

Ze kiezen het niet. Ze staan twintig minuten op de stoep, allebei glimlachend, allebei zeggend dat de ander mag beslissen. Uiteindelijk gaan ze naar de plek waar ze de vorige keer ook waren, en allebei vinden ze dat stiekem jammer.

Ik vertel dat beeld aan elk koppel van twee Weegschalen dat bij me aan tafel zit. Ze lachen altijd. Daarna wordt het even stil, want ze weten dat het niet over restaurants gaat.

De spiegel

Twee mensen met hetzelfde zonneteken staan in astrologische termen in conjunctie: nul graden uit elkaar. Bij Weegschaal betekent dat twee keer het luchtteken dat verbindt, twee keer het hoofdteken dat uitnodigt, en twee keer Venus, de planeet die harmonie wil en schoonheid nodig heeft.

In het begin voelt dat als thuiskomen. Je hoeft niets uit te leggen. De ander snapt waarom je een half uur over een kleur twijfelt, waarom je een ruzie aan tafel niet verdraagt en waarom een lelijke kamer je humeur verpest. Voor een teken dat zichzelf leert kennen via de ander, is een spiegel het mooiste cadeau dat er bestaat.

Alleen laat een spiegel ook zien wat er ontbreekt. Over dat punt verschillen astrologen van mening. Sommigen noemen koppels van hetzelfde teken versterkend: dubbele charme, dubbele diplomatie. Ik zie het anders. Twee Weegschalen hebben dezelfde kracht en dezelfde blinde vlek, en een blinde vlek die je deelt, zie je samen nooit.

Wat bij dit koppel twee keer ontbreekt, is iemand die kiest. Een hoofdteken hoort dingen in gang te zetten. Bij Weegschaal gebeurt dat door uit te nodigen, en als twee mensen elkaar tegelijk uitnodigen, wacht iedereen op antwoord.

Verliefd op verliefd zijn, in stereo

Twee Weegschalen worden snel verliefd, en ze doen het mooi. Berichtjes halverwege de dag, een gedekte tafel, een wandeling die precies lang genoeg duurt. Allebei geven ze de ander het gevoel de interessantste persoon in de kamer te zijn, en allebei hebben ze dat zelden zo teruggekregen.

Van buitenaf zijn ze het koppel waar de hele vriendenkring over praat. Goed gekleed, gastvrij, attent, altijd vriendelijk tegen elkaar. Ik ken weinig combinaties die er aan de buitenkant zo harmonieus uitzien.

De vraag die ik hen stel, is wat er aan de binnenkant gebeurt. Een Weegschaal kan verliefd zijn op het idee van een relatie en daardoor te lang blijven bij iets wat niet meer klopt. Met een partner die precies hetzelfde doet, merkt niemand wanneer dat punt bereikt is.

Twee keer sfeer, nul keer initiatief

In de slaapkamer geldt hetzelfde als aan tafel, en ik zeg het met respect: dit is een koppel dat veel aandacht geeft. Het licht klopt, de muziek klopt, er wordt geluisterd naar wat de ander fijn vindt. Er is weinig haast en veel tederheid.

Wat er soms ontbreekt, is honger. Een Weegschaal wil verleid worden, elke keer opnieuw. Twee Weegschalen wachten allebei op dat moment, en omdat niemand de eerste stap zet uit angst de sfeer te verstoren, wordt het een relatie waarin het mooi is als het gebeurt en steeds zeldzamer dat het gebeurt.

Wie dat benoemt, lost het vaak snel op. Een van de twee spreekt af dat hij of zij de verleider is, voor een tijd. Het klinkt als een rolverdeling uit een toneelstuk. Voor twee kinderen van Venus is een toneelstuk geen slechte plek om te beginnen.

Beleefdheid als moedertaal

Twee Weegschalen praten veel en goed. Ze belichten alle kanten van een kwestie, ze vallen elkaar niet in de rede, en ze hebben het fijne talent om een moeilijk onderwerp zo in te leiden dat het geen pijn meer doet. Het probleem is dat het dan ook niet meer gezegd wordt.

Bij een Weegschaal gaat een mening eerst door een filter. Wat vindt de ander, hoe komt dit aan, is dit eerlijk tegenover iedereen? Bij twee Weegschalen gaat elke mening door twee filters, en wat er aan de andere kant uitkomt, is een vriendelijke zin zonder inhoud.

Wat ik dit koppel leer, is een oefening die ze eerst ongemakkelijk vinden. Om de beurt een vraag stellen, en een antwoord geven dat met "ik" begint en niet met "misschien". Na een paar weken wordt het een spel. Na een paar maanden merken ze dat ze elkaar beter kennen dan in de jaren daarvoor.

De ruzie die maanden wacht

Bij de meeste koppels komt een ruzie wanneer er iets gebeurt. Bij twee Weegschalen komt ze wanneer er genoeg gebeurd is. Allebei slikken ze de kleine dingen in, allebei uit liefde, en allebei tellen ze stilletjes mee.

Het gaat bijna altijd over eerlijkheid. Wie doet er meer in huis. Wie past zich vaker aan. Wiens familie krijgt de feestdagen. Voor een teken dat een scheve verhouding bijna lichamelijk voelt, is dat ondraaglijk, en toch zegt geen van de twee het, want zeggen zou de vrede verstoren.

Op een avond gaat het dan mis over iets kleins. Een vergeten boodschap, een verkeerde toon. Een van de twee zegt in vijf minuten wat er maanden lag. De ander schrikt, niet eens van de inhoud, wel van de hoeveelheid.

Zo eindigt deze ruzie meestal: met tranen, met excuses van allebei, en met een avond waarop ze zich dichter bij elkaar voelen dan in weken. Dat is mooi en het is ook de valkuil. Omdat de verzoening zo goed voelt, verandert er niets aan de manier waarop ze opsparen. Na een paar maanden begint de teller opnieuw.

Vriendschap, hun beste vorm

Ik zeg het zonder omweg: als vrienden zijn twee Weegschalen bijna perfect. Ze onthouden elkaars verjaardagen, ze gaan samen naar tentoonstellingen, ze geven elkaar eerlijk advies over iemand anders. In een vriendschap hoeft niemand te kiezen, en dus valt hun enige echte zwakte weg.

Wat een vriendschap tussen twee Weegschalen wel kan ondermijnen, is een conflict in de groep. Allebei willen ze met iedereen goed blijven, dus bemiddelen ze allebei, soms van twee kanten tegelijk. Dat lossen ze meestal op met een koffie en de afspraak dat hun vriendschap belangrijker is dan de ruzie van een ander.

Een zaak vol smaak en een stapel beslissingen

Op het werk brengen twee Weegschalen stijl, goede klantrelaties en een sfeer waar mensen graag werken. Ik ken ontwerpers, advocaten en een paar zaakvoerders die met een tweede Weegschaal als partner iets moois hebben opgebouwd. De klanten zijn tevreden en het personeel blijft.

Maar een zaak met twee mensen die allebei willen overleggen, loopt vast op de dagelijkse knopen. Wie zegt die ene medewerker de waarheid. Wie zegt nee tegen de klant die te weinig betaalt. Allebei zijn ze te aardig om te onderhandelen, en precies daar lekt het geld weg.

Thuis is het met geld hetzelfde verhaal, alleen met mooiere spullen. Er wordt uitgegeven aan wat klopt en wat mooi is, en er wordt zelden gesproken over wat er overblijft. Een vaste verdeling van wie waarover gaat, doet bij dit koppel wonderen.

Twee Weegschalen, twee verschillende mensen

Nu het eerlijke deel. Alles hierboven gaat over de zon, en twee mensen met de zon in Weegschaal kunnen compleet verschillende mensen zijn. De zon is een van de tien punten in een horoscoop, en bij een relatie zeggen de Maan, Venus en Mars vaak meer dan de zon zelf.

Een Weegschaal met de Maan in Schorpioen voelt veel dieper en heftiger dan deze pagina laat vermoeden. Een Weegschaal met de ascendant in Ram komt beslist en direct over, en is in dit koppel misschien net degene die wel kiest. Bij twee Weegschalen is de vraag daarom niet wat ze delen, maar waar ze van elkaar verschillen. Daar zit hun redding.

Om dat te zien, heb je het geboorte-uur en de geboorteplaats nodig, van allebei. Dan pas weet je of dit een spiegel is, of twee ramen die toevallig naast elkaar staan.