Boogschutter en Weegschaal: de eerlijke en de charmante

"Vind je die jas mooi?" vraagt Julie. "Nee," zegt Bram, "hij maakt je bleek." Julie lacht en hangt de jas terug. Drie weken later zit ze bij mij en vertelt ze dat ze sindsdien niets meer heeft gekocht als hij erbij is.

Bram, zon in Boogschutter, weet van niets. Hij heeft eerlijk geantwoord op een eerlijke vraag. Julie, zon in Weegschaal, heeft een vraag gesteld waarop ze één antwoord wilde, en het andere gekregen. Zo begint bijna elk verhaal dat ik over deze combinatie hoor. Niet met een ruzie. Met een jas.

Bij Bram en Julie is de Boogschutter een man en de Weegschaal een vrouw, en zo schrijf ik het hieronder ook. Bij jullie kan het andersom zijn. De jas blijft dezelfde.

Wat hen bij elkaar brengt

Op een feest zie je het meteen. De Boogschutter vertelt, luid en met zijn hele lichaam, over iets wat hem overkomen is in een land waar niemand ooit geweest is. De Weegschaal staat naast hem, lacht op het juiste moment en zorgt dat iedereen in de kring zich gezien voelt. Samen zijn ze het koppel waar de rest van de zaal naar kijkt.

Hij valt op haar omdat ze hem mooier maakt. Niet alleen letterlijk, al kiest ze zijn hemden. Ze rondt zijn hoeken af, ze vertaalt zijn eerlijkheid naar iets wat mensen kunnen horen. Voor een Boogschutter die al vaak te ver ging, is dat een opluchting.

Zij valt op hem omdat hij kiest. Een Weegschaal kan een kwartier twijfelen over een dessert. Een Boogschutter heeft al besteld, voor hen allebei, en het was lekker. Naast hem wordt het leven lichter, sneller, minder afgewogen. En dat vindt ze, tot haar eigen verbazing, heerlijk.

Het is een van de vlotste combinaties die ik ken. Vuur en lucht, allebei sociaal, allebei nieuwsgierig, allebei liever buiten dan thuis. Ze zijn zelden jaloers en bijna nooit verveeld.

In bed, en wat er niet gezegd wordt

Weegschaal wordt geregeerd door Venus, en dat merk je. Sfeer telt, aandacht telt, het spel vooraf telt minstens zoveel als de rest. Boogschutter brengt lef en lichtheid, en de gave om ook in bed te lachen zonder dat het de spanning breekt.

Ze passen goed, met één voorbehoud. Weegschaal zegt niet wat ze niet wil. Ze schuift, ze glimlacht, ze laat het gebeuren. Boogschutter, die alleen leest wat gezegd wordt, denkt dat alles goed is. Een Weegschaal die leert om ook hier te kiezen, en een Boogschutter die één keer vraagt in plaats van aan te nemen, maken hier het verschil tussen fijn en echt goed.

Eerlijk, of gewoon hard

Dit is het gebied waar het knelt. Boogschutter zegt wat hij denkt, en hij noemt dat eerlijkheid. Weegschaal weegt af hoe iets zal landen voor ze het zegt, en ze noemt dat beleefdheid. Voor hem is haar beleefdheid een leugentje. Voor haar is zijn eerlijkheid een gebrek aan manieren.

Het gevaar zit niet in wat hij zegt. Het zit in wat zij niet zegt. Een Weegschaal die gekwetst is, zegt "maakt niet uit" en meent dat op het moment zelf bijna. Een week later is het een berg. Boogschutter heeft dan al lang iets anders aan zijn hoofd en snapt niet waar de kou vandaan komt.

Wat werkt: hij telt tot tien voor hij iets zegt over haar, haar vrienden of haar keuzes. Niet om te zwijgen, om de toon te kiezen. En zij zegt het binnen een dag als iets pijn deed. "Dat over de jas kwam hard aan." Eén zin. Het klinkt klein, en het redt jaren.

De ruzie die maakt niet uit heet

Bij dit koppel is de ruzie stil. Het begint met een opmerking van hem over iets wat haar dierbaar is: een vriendin, een keuze, een kledingstuk, haar besluiteloosheid. Zij zegt "maakt niet uit", en de week begint. Ze is attent, ze is lief, ze is er niet. Hij merkt het pas als zij de uitnodiging voor het feest van zijn beste vriend "vergeet".

Dan wordt hij luid. Niet gemeen, wel luid. "Zeg dan gewoon wat er is!" Voor een Weegschaal is dat de moeilijkste zin die er bestaat. Ze zegt dan eerst iets anders, iets kleiners, en pas als hij daarop rustig blijft, komt de jas.

Hoe het eindigt: met een lang gesprek, laat op de avond, waarin zij eindelijk alles zegt en hij eindelijk luistert. Het is een van de mooiste gesprekken die dit koppel heeft, en het is jammer dat ze er een week stilte voor nodig hebben. Wie verder komt, kort die week in tot een avond. En daarna tot een zin.

Wat de zon niet vertelt

Bram en Julie zijn hier twee zonnetekens, en een zonneteken is de titel van het boek, niet de inhoud. Ik ken een Weegschaal met Mars in Ram die sneller kiest dan haar Boogschutter, en een Boogschutter met Venus in Weegschaal die zelf drie dagen afweegt hoe hij iets zegt. Bij hen loopt dit verhaal anders.

Of het klopt tussen jullie, lees je af aan Venus, Mars en de Maan, niet aan de zon. Venus zegt wat iemand mooi vindt en hoe hij liefheeft. Mars zegt wat hij wil en hoe hij zijn zin doordrijft. De Maan zegt wat hij nodig heeft als de gasten weg zijn. De geboortehoroscoop zet ze alle drie op een rij, gratis, en met je geboortetijd erbij ook de Maan precies.

Waarom het zo soepel loopt, volgens de dierenriem

Boogschutter is een beweeglijk vuurteken, Weegschaal een hoofdteken van lucht. Lucht wakkert vuur aan en vuur verwarmt lucht, en daarom voelt het tussen deze twee zo licht. De hoek tussen Boogschutter en Weegschaal is zestig graden, wat astrologen een sextiel noemen: geen wrijving, wel een open deur.

De kwaliteiten leggen de rolverdeling uit. Hoofdtekens beginnen: Weegschaal opent het gesprek, organiseert het etentje, zet de relatie op de rails. Beweeglijke tekens passen zich aan: Boogschutter gaat mee, verandert onderweg van plan en maakt er iets groters van. Zij begint, hij vergroot. Zolang ze dat allebei zo zien, werkt het.

Het knelpunt van de kwaliteiten is de beslissing. Een hoofdteken dat besluiteloos is, klinkt als een tegenspraak, en toch is Weegschaal precies dat: ze wil beginnen, maar ze wil het goed beginnen, en dus wacht ze. Boogschutter wacht niet. Hij beslist, vaak voor hen beiden, en zij is opgelucht en gekrenkt tegelijk.

Vrienden, voor en na

Als vrienden zijn Boogschutter en Weegschaal het duo dat de avond maakt. Hij heeft het verhaal, zij zorgt dat iedereen erbij hoort. Ze gaan samen naar openingen, naar feesten, naar reizen met een groep, en ze zijn allebei de reden dat de groep nog bestaat.

Ik zie ze vaak als vrienden voor de relatie, en als vrienden erna. Een ex-koppel met deze zonnen blijft meestal in dezelfde kring. Ze hebben te veel gemeenschappelijke mensen om elkaar kwijt te raken, en, eerlijk, ze vinden elkaar nog altijd leuk.

Werk en geld, de deur en de klant

Op het werk zijn ze aanvullend. Boogschutter opent deuren: hij belt, hij overtuigt, hij durft een prijs te noemen. Weegschaal houdt de klant: ze onthoudt de naam van de dochter, ze regelt de afspraak, ze zorgt dat niemand zich gepasseerd voelt. Ik zie ze veel in verkoop, in horeca, in alles wat met mensen en smaak te maken heeft.

Met geld zijn ze allebei gul, maar anders. Hij geeft uit aan ervaringen, zij aan schoonheid: kleren, interieur, een goed restaurant. Sparen doet geen van beiden vanzelf. Ruzie over geld hebben ze wel, en die gaat altijd over dezelfde vraag: was dit nodig? Het antwoord is bij allebei nee, en ze kopen het toch.

Wat helpt: een gedeeld doel dat ze allebei mooi vinden. Een reis, een huis, een feest. Als het geld ergens naartoe gaat wat zij mooi vindt en hij avontuurlijk, sparen ze ineens wel.

Drie gewoontes van de blijvers

Dit koppel heeft geen groot probleem. Het heeft een klein probleem dat groot wordt als niemand het benoemt. De koppels die het halen, doen drie dingen.

Wat ik na een paar jaar bij de blijvers zie: hij zegt nog altijd wat hij denkt, maar hij kiest nu het moment. En zij weegt nog altijd af, maar ze zegt de uitkomst. De jas hangt nog in de kast. Ze draagt hem als hij niet thuis is, zegt ze, en ze lachen er allebei om.

Zit je zelf in deze combinatie en herken je de stille week? Begin dan niet bij de grote gesprekken. Begin bij het restaurant. Wie daar kiest, kiest straks ook de rest.